Voor
VPRO Koos | VPRO | 2016-2018
Hieronder een selectie van mijn tips voor VPRO Koos:
Still uit ‘Le clitoris’
Heb de clitoris lief
Vrouwen hebben geluk. Zij hebben het enige orgaan in het menselijk lichaam dat enkel bestaat voor genot.
Zo begint het korte animatiefilmpje Le clitoris, waarin de clitoris tot leven komt. Ingesproken door een Française met een wel heel zoete stem. De roze kleuren maken het filmpje nog lieflijker. Je zou bijna van het clitorispoppetje gaan houden. En dat is precies de bedoeling. We moeten ook houden van de clitoris!
Le clitoris is ook een korte geschiedenisles over het vrouwelijk genotsorgaan, geïnspireerd op het boek La fabuleuse histoire du clitoris, geschreven door Jean-Claude Piquard. Wist je bijvoorbeeld dat de katholieke kerk tot in de vroege negentiende eeuw vrouwen adviseerde om orgasmes te hebben? En wist je dat Sigmund Freud de grootste vijand van de clitoris was? Hij besloot dat volwassen vrouwen enkel door penetratie een orgasme mochten hebben. Eikel.
Nog veel meer interessante feitjes en waarom de emancipatie van de clitoris nog lang niet ten einde is, ontdek je door op onderstaande link te klikken.
Still uit ‘The Baby Shower’
Ongeboren babyfeestje
Een babyshower die je twee keer moet meemaken.
Ik kan meepraten over babyshowers. Helaas. Want ik vind ze verschrikkelijk. Gelukkig weten mijn vriendinnen dat, dus kreeg ik er zelf geen eentje toen ik zwanger was, maar ik moet wel naar die van hen. Naast dat de activiteiten me absoluut niet aanspreken – geblinddoekt een luier bij een pop omdoen en ooievaars figuurzagen (ja, ik heb dat echt meegemaakt!) – vind ik het vooral heel kwalijk dat je een feestje geeft voor een baby die er nog niet is. Natuurlijk ga je er niet vanuit, maar het kan op het laatste moment nog misgaan. En dan wil je niet met honderd roze rompers achterblijven die je van je vriendinnen hebt gehad. Dan wil je helemaal niets meer.
Tot zover mijn inleiding op de korte film die ik hier wil tippen: The Baby Shower, van Joseph Pierce. Hoofdpersonen May en Christian worden ook verrast met een babyshower. Of ze willen of niet. The Baby Shower is komisch en pijnlijk tegelijk. Het is mooi gefilmd, de acteurs zijn goed, de personages herkenbaar en de hints subtiel. Het einde maakt dat je de film nog een keer wil (moet) zien, want dan is hij nog veel beter.
Still uit ‘Melting candy & classic music’
Smeltend snoep
Nooit geweten dat het zo bevredigend kan zijn om te kijken naar smeltend snoep terwijl de violen van Vivaldi klinken.
Maar nu weet ik het. Dankzij deze fantastische korte film van Erwin Trummer. Alles klopt. De timing is perfect. De klanken van ‘De vier jaargetijden’ van Vivaldi vallen precies samen met het verval en de herrijzenis van de zoete troep in Erwins pan. Het is prachtig om te kijken naar die gefabriceerde chemische lekkernijen met de meest exotische kleuren die verworden tot sissende hoopjes suiker en vervolgens in de reverse weer ongedaan in de pan liggen.
Wat maakt het zo bevredigend? Zijn het de perfect gestileerde snoepjes die op brute wijze en onder begeleiding van Vivaldi’s noten de dood vinden? Is het de anti-aanbakpan van Erwin waardoor het er allemaal zo clean uitziet? Of dromen we er stiekem allemaal van om snoep in een gloeiendhete pan te gooien?
Wat let je? Pak die zak met apenkoppen, gooi ze in een sissend hete pan en zet je favoriete klassieke muziek voluit. Van die bombastische klassieke muziek werkt denk ik ook heel goed. Vergeet de afzuiger niet aan te zetten.
Bewonder het smeltende snoep van Erwin Trummer via de link hieronder.
© leekangbin91
Bakkie kleur
De schuimpoesjes, -hondjes, -dinosaurussen en -pikachu’s op je koffie verkeerd of cappuccino kennen we inmiddels wel. Maar nu zag ik weer iets nieuws: schuimschilderkunst op je koffie.
Twee jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met zo’n schuimpoes in mijn koffie tijdens mijn vakantie in Tokyo. Ik kwam trouwens met veel meer nieuws in aanraking (waaronder schaamhaarthee), maar daar gaat het nu niet over.
Want ik wil je voorstellen aan @leekangbin91. Hij is een cafe latte artist in een koffiezaakje in Zuid-Korea. Hij maakt met een penseeltje en eetbare verf – althans ik hoop dat het eetbaar is – volwaardige kunstwerken op en in het melkschuim. Waarschijnlijk duurt het even voordat je koffie klaar is, maar dan heb je ook wat. In ieder geval een mooie foto voor je Insta.
Ik ben zoiets nog niet in Nederland tegengekomen. De schuimpoes trouwens ook nog niet. Dus tot die tijd doe ik het maar even met @leekangbin91. Als je meer van zijn werk wil zien (hij kan ook mooie dingen met popcorn), klik dan op de link hieronder.
Still uit de animatiefilm ‘Edmond’
Ik wil je opeten
Edmond voelt zoveel liefde voor de mensen die hij liefheeft, dat hij ze wil opeten.
Edmond eet graag mensen. Niet uit agressie, maar uit liefde. In de korte animatiefilm Edmond ga je bijna van deze kannibaal houden. Nina Gantz won er in februari een BAFTA mee.
Ze deed een jaar over deze poppenanimatie. Vrienden die op bezoek kwamen, werden gelijk aan het werk gezet om vilten poppen te maken. Het was niet voor niets. Edmond ontroert. En herkent niet iedereen het gevoel dat je de liefste persoon op aarde eigenlijk wilt opeten?
Nu staat Edmond eindelijk in zijn geheel online. Pak je liefste bij de arm, weerhoud jezelf ervan daar een stukje vanaf te peuzelen en geniet van deze korte animatiefilm.
Patrick Swayze en Matthew Broderick
Buurman en Buurman worden dit jaar veertig. 91 avonturen beleefden de klussers tot nu toe en de ontstaansgeschiedenis van de serie is nu opgetekend in het boek ‘A je to!’
Als je ze niet kent, heb je echt onder een steen geleefd. Van Jordanië tot aan Brazilië; overal zijn de twee stuntelende buurmannen op televisie te zien.
Ter ere van hun veertigjarige jubileum schreef Robert Lagendijk het boek A je to!. Vrij vertaald ‘Klaar is Kees!’. De bekende kreet die Buurman en Buurman – hun echte namen zijn Pat en Mat – slaken als er weer een klus geklaard is.
Voor de VPRO Gids selecteerde Lagendijk de leukste weetjes uit zijn boek. Wist je bijvoorbeeld dat de naam Pat verwijst naar Patrick Swayze en Mat naar Matthew Broderick? Dat waren de populairste acteurs eind jaren zeventig toen de serie bedacht werd. De makers hoopten dat de naamkeuze zou bijdragen aan een internationale doorbraak. Het heeft dus niets met schaken te maken, zoals Wikipedia beweert.
Onlangs werd mij nog duidelijk hoe ontzettend populair de twee klussers zijn, toen ik mijn nichtje meenam naar een museum. Ze had haar Buurman en Buurman-poppen mee. Nog nooit kregen we zoveel aandacht. Zowel kinderen als volwassenen riepen ‘Buurman en Buurman!’ of ‘Pat and Mat!’ en wezen naar de twee knuffels. Mijn nichtje voelde zich de koning(in) te rijk. Ik dacht ondertussen aan een poppenhandel.
Voor de regenachtige dagen vind je op YouTube 85 afleveringen van Buurman en Buurman. En hieronder staat de link naar het gidsartikel van Robert Lagendijk. A je to!
Flickr, Mike, 3.6.06 Phony, CC BY-NC-ND 2.0
Oudjes bellen met het lsd-principe
‘Als jij niet had gebeld, had ik mijn eigen stem vandaag niet gehoord.’ Een audiotweeluik over eenzame ouderen.
Vanachter haar plastic plant doemt een bejaarde vrouw op. Je denkt dat ze je aankijkt, maar ze staart in het niets. Het grote niets. Het is niet de eerste keer dat ze jouw blik vangt. Eigenlijk zit ze daar elke dag. Elke dag alleen.
Meer dan een miljoen Nederlandse ouderen zijn eenzaam en zo’n 200.000 van hen hebben hooguit eens per maand echt contact met andere mensen. Voor de ouderen die om een praatje verlegen zitten is de Zilverlijn in het leven geroepen. Vrijwilligers bellen elke week met ouderen om de stilte te doorbreken. Ze werken met het LSD-principe: Luisteren, Samenvatten en Doorvragen.
Sanne Rovers en Laura Stek maakten gedurende het afgelopen half jaar opnames van de Zilverlijn. Het heeft een prachtig tweeluik opgeleverd met verhalen over een merel zonder vrouwtje, poepende vliegen en Frank Sinatra. Vol mooie quotes: ‘Nou heb ik helemaal niet gevraagd hoe het met jou gaat. Maar ja, je belt voor mij. Want ik ben eenzaam en jij niet.’ De luistergeluiden zijn ondertussen niet van de lucht: ‘Mmm’, ‘ja mevrouw’, ‘ik weet het’, ‘ja, dat snap ik’, ‘och’.
Luister via de link hieronder naar beide delen van Een luisterend oor op de website van Radio Doc.
Congolezen als attractie
Filmmaker Stephane Kaas onderzoekt het fenomeen ‘human zoos’.
Congolezen die achter hekken gevoerd worden door blanke dagjesmensen. Nee, dit is niet het begin van een artikel over uitwassen van eeuwen geleden. Dit gebeurde in 1958. Op de wereldtentoonstelling in Brussel.
Iedereen kent natuurlijk het Atomium van diezelfde expositie – je weet wel, die negen stalen bollen die samen de structuur van ijzer vormen – maar weinig mensen weten dat er op deze expositie ook een ‘human zoo’ was, met Congolezen in Congolese hutjes die Congolese kunstjes moesten uitvoeren, zoals manden vlechten en gevechten nabootsen. Ontsnappen mocht uiteraard niet, dus dit gebeurde allemaal achter tralies.
Een ‘mensentuin’ was misschien iets te confronterend, dus werd het een Congolees dorp genoemd. Toen blanke toeristen apennootjes gingen gooien, werd het dorp gesloten.
In een korte webdocu voor Vrij Nederland gaat Stephane Kaas op zoek naar een Congolees meisje dat op een foto uit 1958 over de tralies heen gevoerd wordt door een blanke dame met chique hoed. (Is dat Koningin Juliana, dacht ik even?) Tijdens zijn zoektocht spreekt hij kenners en bezoekers van toen.
Still uit ‘Time for sushi’
Japanse naaktloperij
Time for sushi is vooral raar. En fascinerend.
Kort samengevat: ergens in Japan komen er twee naakte mensen uit de lucht vallen. Dit worden er al gauw meer en hun houdingen en bewegingen zijn op z’n zachtst gezegd raar te noemen. Het doet me denken aan een dansje dat je maakt als je heel blij bent. Maar dan lopend. The Ministry of Silly Walks is er niets bij. De figuren bewegen door de winkelstraten, gaan met hun eigen metro en eindigen in zee. Dat is het.
Toch fascineert het verhaal. Wie zijn deze figuren, waar komen ze vandaan en wat willen ze? Het is mooi gefilmd, prachtig in 3D geanimeerd en de chille loungemuziek past er precies onder. Het maakt de naakte mensen niet eng, maar eerder aandoenlijk.
De reclames op het einde zijn ook absurd, maar ik denk dat we hier in de maling worden genomen door de maker dlew. Geen idee ook waar de titel opslaat. Eigenlijk slaat dit hele filmpje nergens op en dat is precies wat er leuk aan is.
Klik op de link hieronder om mee te gaan in het naakte vreugdeloopje.
